Ο πολύ πράος, ανοιξιάτικος ήλιος από το βιβλίο «Σχεδία Μνήμης» του Αλέκου Χατζηκώστα, μπαίνει από τα παράθυρα της καρδιάς του αναγνώστη μέσα και μαζί με τη μελένια μυρωδιά του κήπου, των εννέα διηγημάτων, θρονιάζεται βαριά.
Έχεις τότε το συναίσθημα ότι ξεντύνεσαι, από τις ρυτίδες του χρόνου και της φθοράς. Γίνεσαι νέος, θυμάσαι, γυρνάς πίσω. Η πηγή, με τα θαυμαστά αναβλύσματα, του νεανικού μάννα ξαναρρέει για σένα… Κουφονοτιάδες αδύναμοι, δεν ταιριάζουν κι ούτε φεγγάρι θαμπό ανεμόχολο μπορεί να φέγγει, στις 130 σελίδες του.
Μας γέλασες παλιοζωή. Κάπου θέλαμε να πάμε και δεν φτάσαμε… Ήταν μακρύς ο κόσμος γύρω μας πολύ, δύσκολοι οι δρόμοι και το τέρμα απροσδιόριστο. Κι όταν κάπου εκεί κοντά το σιμώναμε και βλέπαμε τη λίγωση και τον ξετελεμό της προσπάθειας μας, δεν ερχόταν από αριστερά, ούτε στάλα τρεχάμενο νερό να πιούμε, ούτε ποτέ δροσαγέριζε τη μέρα, το βορεινό αεράκι.
Χαρά στους άντρες αυτούς, που πολεμάνε στη γης απελπισμένα… Ο ένας ακολουθεί τον άλλον χωρίς να μοιάζουν. Κάθε άνθρωπος πρέπει να κάνει τους δικούς του αγώνες και να σελώνει το δικό του άλογο… Εννέα διηγήματα, εννέα ήρωες που σβήναν τα’ άστρα μεσ’ τα πέλαγα, κι άλλα τ’ άναβαν γελώντας, είναι συμμέτοχοι στη τελική ομορφιά του βιβλίου.
Και πουθενά στις 9 πλοκές των διηγημάτων δεν βλέπεις ν’ ανεβαίνει η σαβούρα στον αφρό για να ξεκαπετανίσει.
Κορυφαίο των 9 διηγημάτων το «ΕΚΟΝ Σ. Καζαντζίδης». Και τα υπόλοιπα 8 πολύ γλυκά… κοντά στον καθένα.
Συγχαρητήρια Αλέκο
Εφημερίδα της Βέροιας ‘’ Η Άλλη Άποψη’’ 4 Αυγούστου 2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου