Κάποιος απαλός άνεμος, κάτι σαν χάδι, άρχισε να δροσίζει τις καρδιές μας. Ένας βραχνάς καταθλιπτικός φεύγει, και μια ημέρα μεγάλη σε λίγο ανατέλλει...
Τα τελευταία σκοτάδια αρχίζουν να τραβιούνται βιαστικά στο κάλεσμα μιας καινούργια και Μεγάλης Ημέρας. Ο Θεός της Ελλάδας μας σε λίγο θα χαμογελά ευτυχισμένος αναπολώντας...
Άνοιξις και τότε. Η φύσις χαδιάρα, σκόρπιζε τα κάλλη της με απλοχεριά και χαμογελούσε ηδονικά, όπως άκουγε να τριζοβολούν ερωτιάρικα οι σπόροι στο χώμα, χύνοντας το σπέρμα τους μέσα στον μεγαλύτερο μητρικό κόλπο που λέγεται Γη...
Αισιοδοξίαι παντού. Ο Αγών που επί τόσα χρόνια εκυοφορείτο, ξέσπασε, υψώθηκε η Σημαία. Η Λευτεριά η πανώρια αυτή Θεά, άρχισε να στροβιλίζεται στον τρελό χορό της, ξεσηκώνοντας ξι' αναστένοντας καρδιές που την αποζητούν.
Η ζωή απόκτησε Νόημα, Πίστη κι' Ελπίδα. Οι ραγιάδες ξύπνησαν. Και το ξύπνημά τους, ήταν θεϊκό, τρομαχτικό, βίαιο. Συντρίμμια το πέρασμά τους, καταστροφή, πανικός. Και παντού Νίκη. Νίκη στην Τριπολιτσά, Δερβενάκια, Αράχωβα, Χάνι της Γραβιάς, ολοκαυτομα το Μεσσολόγγι, θυσία η Νάουσα, Τιτάνες οι κάτοικοι της Χαλκιδικής, ημίθεοι οι Ψαριανοί και οι Χίοι, πολέμαρχοι οι Σουλιώτες... Γνήσιοι απόγονοι, εκλεκτής και υψηλής ράτσας, που στους κοινούς κινδύνους ενωμένοι αποτελούν θαύματα υψηλά, σχεδόν ακατόρθωτα, σαν τους Αρχαίους Σπαρτιάτες και Αθηναίους, που αιώνιοι εχθροί, στην δυσκολότερη καμπή της υπάρξεως των πόλεων των, επιτελέσανε το καθήκον των ασχέτως αν ανήκαν κι' οι Εφιάλται, που δυστυχώς και σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν.
Όμως η φυλή μας θριαμβέυει. Συνεχίζει την πορεία της πάντα μπροστά, μ' ότι εκλεκτό διαθέτει. Κι' απόθεμα υπάρχει άφθονο. Λίγες ώρες μένουν από του να θαυμάσουμε σώματα, τα ευθυτενή, τα ξεχειλίζοντα υγεία, τα ηλιοκαή, το χαραλτηριστικότερο γνώρισμα της φυλής μας, να παρελαύνουν μπροστά μας, ενώ άυλοι φωτοστέφανοι ηρώων θα φαντάζουν στα μέτωπά τους και το ρυθμικό βάδισμά τους, με τον βρόντο του, θα ξυπνά όλους τους νεκρούς των απείρων πολέμων μας, δίνοντάς τους την ευκαιρία από ψηλά, δια μια ακόμη φορά να σκύψουν τα βλέμματά τους και να δουν, ότι η Ελλάς, η Μαγική αυτή Χώρα, η Αιώνια, η Ακατάλυτη, η Μεγάλη, υπάρχει και εξακολουθεί την πορεία της, προς Δόξαν αιωνίαν.
Σ' αυτούς τους νεκρούς του 21 και σε όλους τους άλλους νεκρούς των παλαιοτέρων και νεοτέρων χρόνων, ας στραφεί η σκέψις μας , και η υπάρχουσα σε όλους μας, μυστική φωνής της Ελληνικής συνειδήσεως, ας πει δυο λόγια, κάτη σαν μνήμη ή σαν προσευχή.
Ήρωες και Γαινάρχαι της λευτεριάς μας. Εμείς που είμαστε παιδιά σας, σαρξ εκ της σαρκός σας, σας ευγνωμονούμε δια το θείο δώρο της λευτεριάς που μας χαρίσατε. Μας διδάξατε, ότι η ζωή αξίζει, όταν μπορεί κανείς να την θυσιάζει στα μεγάλα ιδανικά του ανθρώοπου, ου είναι η Λευτεριά, η Διακιοσύνη, η Δημιουργία, η Τιμή. Σας υποσχόμεθα ότι το βαρύ αυτό έργο που μας επωμίσατε, την συνέχεια δηλαδή του έργου σας, θα το φέρουμε εις πέρας: όχι μόνον επί του ποπεδίου της τιμής με τα όπλα στο χέρι, αλλά και επί των άλλων πεδίων. Και να γίνουμε οι δημιουργοί μιας καινούργιας ειρηνικής επανάστασις, ενός καλλίτερου και ελπιδοφόρου αύριου τόσο απαραίτητου για μια ευτυχισμένη ζωή των απογόνων σας και απογόνων μας, μακρυά από το καθημερινό άγχος, ενός αβαίβεου μέλλοντος, με την Δαμόκλειο σπάθη, του αγνώστου σε σας, Ατομικού πολέμου.
Αιωνία σας η μνήμη.
ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΒΕΡΟΙΑΣ, ΕΞΟΡΜΗΣΙΣ
Δευτέρα, 21 Μαρτίου 1966
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου