Θεέ μου, ας μην ξαναρχότανε... Την φρίκη του την νοιώσαμε, την ζήσαμε, την α ι σ θ α ν θ η κ α μ ε, ίσα με το μεδούλι μας, και κει μέσα αλαφιασμένη ρίζωσε, κόλλησε, έγινε "Σαρξ εκ της σαρκός μας", πόνος αδυσώπητος και τόσα χρόνια μας τυραννά σαν μια φοβερή Ερινύα με μίσος...
Ο πόλεμος... Ο Θεός της σύγχρονης εποχής. Δεν υπάρχει χρόνος, μήνας, ώρα, λεπτό που σε κάποια έστω κι' απόμερη γωνιά της γης να μην έχει απλώσει τα φοβερά πλοκάμια του πίνοντας αίμα ανθρώπινο, ζεστό, αχνιστό αίμα.
Ηδονίζεται ρουφώντας το χουγιαστά, με σφύριγμα χαράς μέχρι κάτω, μεθάει, τραγουδάει, γελάει με γέλιο που το σιγκοντάρουν χιλιάδες σφαίρες, οβίδες, βόμπες. Μέσα Σατανικά... που κρύβουν στην κοιλιά τους τον θάνατο βαλμένον από "Σοφούς" που κατανάλωσαν ώρες και ώρες για να τα κάνουν πιο φοβερά, πιο θανατερά.
Τί μίσος Θεέ μου... Το ανθρώπινο γένος χωρισμένο στα δύο, ο ένας φορά Τουρμπάνι κι' όχι Καπέλλο, γιατί ο ένας είναι Κόκκινος κι' ο άλλος Άσπρος.
Και κόσμος χάνεται συνεχώς νέοι γεμάτοι ζωή που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν το Τάλαντον που τους προίκισε η φύσις, κρυμμένοι βαθιά μέσα σε χαρακώματα, με μια καρδιά που φτεροκοπάει από φόβο, σαν βρεγμένα πουλιά τρέμουν, λιγούν, και παιθένουν, με τις κοιλιές ανοιγμένες, με τα μυαλά τιναγμένα και χυμένα έξω, και τις παλάμες ανοιγμένες, προς τα επάνω, για μια ύστατη φορά οργισμένοι εύλογα, κακίζουν έναν, κάποιον, γνωστόν ή άγνωστον Θεόν, που επιτρέπει να γίνωνται αυτά, επειδή οι άνθρωποι από δημιουργίας έγιναν "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν" ίδιοι του... Κι' ίσως, ποιός ξέρει, άγνωσται αι "βουλαί το Υψίστου" μπορεί κι' ο ίδιος να τους εμφύσησε μια δόσι έχθρας, από τότε που έδιωξε τους Πρωτόπλαστους από τους Κήπους της Εδέμ.
Κι' η έχθρα αυτή σήμερα με αληθινό πρόσωπο, ωργανωμένη, ωπλισμένη, σχεδόν πάνοπλη, κυριαρχεί κι' αυτής ακόμη της Αγάπης που κήρυξε ο Μεσσίας.
Φοβερό το κακό. Η πρόοδος του πολιτισμού μας αγριεύει περισσότερο, θεριεύει τις αρπακτικές μας τάσεις, όλο και πιο πολύ και σαν ξέσπασμα βρίσκουμε τον πόλεμο.
Μα ας ελπίσουμε, ότι σύντομα οι λαοί θα καταλάβουν ότι με τους πολέμους δεν κυριαρχούν σε τίποτα, και η Ειρήνη θα εδραιωθή για πάντα στον πλανήτη μας, κάνοντας την ζήση μας ποιο όμορφη.
Είθε να είμαστε οι τελευταίοι, που γνωρίσαμε τον πόλεμο. Κι' είθε η ευεργετική λήθη, κάποια μέρα, ύστερα από χρόνια να μας κάνη, μέσα από τους ατμούς της λησμονιάς, να αρχίζουμε να διηγώμαστε πολέμους σαν παραμύθι στα εγγόνια μας, αρχίζοντας "μια φορά και έναν καιρό..."
ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΒΕΡΟΙΑΣ, ΕΞΟΡΜΗΣΙΣ
Δευτέρα, 15 Μαρτίου 1965
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου