ΠΑΝΤΟΤΕΙΝΟ ΣΤΙΓΜΑ...

Συμπόνια συνάνθρωποι... Μια κραυγή οδύνης ας ακουστή απ' όλους μας, γι' αυτούς που σήμερα πάσχουνε, εξ αιτίας του πρόσφατου κακουργήματος των Γιάγκηδων, των δύστυχων Βιετναμέζων.

Οι καϋμένοι οι άνθρωποι! Χρόνια τώρα πολεμούν τα σάπια και ανήθικα καθεστώτα, που τους επιβάλλουν οι Αμερικάνοι, εν ονόματι της Ελευθερίας, και τώρα που η δύναμη γιγάντεψε, και θέριεψε κι' άπλωσε ρίζες και αρχίζει να καρποφορή, πετώντας έξω από την χώραν τους κάθε ξένο και μιαρό, τους τσάκισαν χτυπώντας αδιάκριτα νέους, γέρους, παιδιά, γυναίκες, βρέφη, με το ύπουλο και απαίσιο όπλο τν χημικών αερίων. Φαντασθήτε κτηνωδία!!! Φρίκη!!!

Χιλιάδες άνθρωποι να τρέχουν έξαλλοι να γλυτώσουν. Από ποιόν; Από τον αέρα. Να κυλιούνται κάτω και να μουγκρίζουν, όλοι μια μάζα, χλωμοί, γεμάτοι σπασμούς, τυφλοί, σχεδόν πεθαμένοι.

Η γλώσα να πρίζεται, τα χείλη να σκάνε, το λαρύγγι τους να καίη, τα μάτια να δακρύζουν και τσιπλιάζουν, τα πνευμόνια να ασφυκτιούν,  τα χέριανα κινούνται σπασμωδικά πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά, τα δάκτυλα να συσπώνται και τέλος να χαλαρώνονται ήρεμα-ήρεμα, βρίσκοντας την απολλύτρωσι.

Κι' είναι ένας ήσυχος λαός, πράος, γεμάτος ανεκτικότητα.

Δεμένος με την γή του, αγωνίζεται να ζήση. Οι σκέψεις του περιορίζονται στο παρόν. Ο ήλιος υψώνεται, εκεί κάθε μέρα σ' έναν καινούργιο κόσμο, όπου το χθες ξεχνιέται, γίνεται ένα τίποτα, μηδέν μαζί με την νύζτα που πέρασε, κι' όπου το αύριο έρχεται χωρίς αγωνίες, αφού τίποτα δεν χτίζεται πάνω του.

Αγαπημένοι με τον Βούδδα τους, πιστεύουν στο Νιρβάνα την απόλυτη εξαφάνηση, την αθάνατη ένωση του σύμπαντος, που ξεπερνά τον ανθρώπινο λόγο.

Κι' έρχονται οι Γιάνκηδες, τους διαιρούν. Εγκαθιστούν στο ένα τμήμα την πολυθρύλητη και πολύγνωστη για το τέλος της Οικογένεια των Κ. Νου ξοδεύουν οι τελευταίοι τον ιδρώτα του λαού σε φανφάρες, σε Σαλόνια, και μονίμως εγκαθίσταται η τρομοκρατία και η βία.

Καθολικοί οι ίδιοι, συχαίνονται τον Βούδδα. Οι παπάδες τους ωργιάζουν στην προπαγάνδα. Μα ο λαός μένει πιστός στους δικού του ιερωμένους στους απλούς, στους λιτούς, στους ασκητάδες, στους μύστας της ηδονής του Νιρβάνα, που γίνονται στο τέλος φωτεινοί Πυρσοί. Αηδιάζει στην θέα και στην πίστη μιας ξένης θρησκείας, γεμάτη από παπάδες με χοντρά φιλήδονα χείλια και φαρδειά γυναικεία καπούλια.

Χρόνια τώρα ο πόλεμος μαίνεται. Κι' είναι πόλεμος άγριος, πρωτόγονος, τρομερός. Η μάζα του λαού, σε λίγο θα έψαλλε τα επινίκεια, κόντευε η ώρα της νίκης, του λυτρωμού, έφθανε η μεγάλη στιγμή ...

Ώσπου τα χημικά αέρια κάνουν το  θαύμα τους. Ο λαός πληρώνει και πληρώνει ακριβά, με το ίδιο Τάλαντον της ζωής του, που το χάνει οδυνηρά, αδυσώπητα, αμείλικτα.

Βρέφοι χάνουν το φως τους, τυφλώνονται, χωρίς να δουν την ομορφιά της πλάσης γίνονται αιώνια θύματα κάποιου κακού Τελώνειου.Των Αμερικάνων. Νέων. τα χέρια τους μένουν παράλυτα χωρίς να μπορούν στο εξής να κρατούν στιβαρά το αλέτρι οργώνοντας τη γη, ανδρών τα πόδια αχρηστεύονται μή μπορώντας πια να εξοικονομήσουν τα προς  τοζην.

Και το πελώριο Άγαλμα της Ελευθερίας, με τον Πυρσό στο χέρι, μπρος στο λιμάνι της NEW JORK - λαμπρή ειρωνεία - φωτίζει τον Καταστατικό Χάρτη του Ο.Η.Ε. με τις πομπώδεις λέξεις ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ - ΙΣΟΤΗΣ - ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ που υπόσχεται μεταξύ των λαών, αλλά αυτό δεν εμποδίζει ένα δύο μεγάλους, να μισούν εν ονόματι της Ελευθερίας, να καταπολεμούν, να πιέζουν και να φθονούν εν ονόματι της Ισότητος και τέλος να καίνε τα κορμιά και να σκορπούν χημικά αέρια εν ονόματι τη Αδελφωσύνης. Αλήθεια, περίεργα πράγματα...

ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΒΕΡΟΙΑΣ, ΕΞΟΡΜΗΣΙΣ

Δευτέρα, 5 Απριλίου 1965