Πιστεύαμε κάποια μέρα, ότι θάρθη σύντομα ο καιρός που σάν Έλληνες θα νιώθαμε και μεις την χαρά που νιώθει καθείς, όταν ύστερα από χρόνια χωρισμού, σμίγει με τα αδέλφια του.
Είταν μια ενμόμυχη πάντα ευχή μας νάρθη η ώρα που η Ελλάς των 113 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων θα ηυξανε την επιφάνειάν της, με το νησί μας, την Κύπρο.
Πόσοι αγώνες... Τί θυσίες...Οι Έλληνες πάντα με το πλευρό των συμμάχων στις δύσκολες ώρες, ανταμείβονταν με λόγια, πλούσια σε υποσχέσεις ψεύτικες... σαν γυναικείους όρκους σαν χαρές και σαν λύπες... σαν χαμόγελα και σαν δάκρυα... σαν απογοητεύσεις και σαν προσδοκίες... σαν εφιάλτες και σαν όνειρα του αλκοόλ...
Και μεις πιστεύαμε... Ελπίζαμε... Ξεσηκωθήκαμε.
ΚΑΡΑΟΛΗΣ, ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ, φωτεινά ορόσημα ανδρείας και ολοκαυτώματος, στήνουν χορό γενναίων, με τις άυλες μορφές τους πάνω από το νησί τους. Και ξαφνικά η Κύπρος πουλιέται. Το καλοκαιρινό πανηγύρι της χαράς μεταβάλλεται σε φθινόπωρο, που τα πάντα παραλύουν κάτω από το προμήνυμα του τέλους... Το καταπράσινο χρωματιστό πανηγύρι των ελπίδων ξεθωριάζει και γίνεται κίτρινη απελπισία... Κάπου-κάπου, μέσα απ' τα λόγια του πρώην μεγάλου μας Ανδρός, ή κατά την ακριβή ονομασία Κυρίου Τρουχίλλιου, λάμπει λίγο ξεθωριασμένο χρυσάφι στα βάθη του ορίζοντα της δύσεως φυσικά για το πολύ απώτερον μέλλον, όμως δεν παύουν τα σύννεφα να καιροφυλακτούν να παγιδέψουν οδυνηρά την τελευταία απόπειρα χαράς, τα υπόλοιπα των ξεφτισμένων μας ελπίδων.
Τα τελευταία μας γέλια πνίγηκαν γιατί στέρεψαν οι πηγές της αισιοδοξίας... Και γύρω από την αιώρα των Κυπρίων Νεκρών μας, προβάλλοντας από τις σελίδες του Μύθου η Αφροδίτη, ήρθε να χορέψη, μέσα σε σύννεφο από λιβάνι, που το πεθαμένο τους όνειρο που την έκανε πιο σκοτεινή, με ο νεκρικό χαμόγελο μόνιμα ζωγραφισμένο στα χείλη της με παράπονο.
Τώρα πάλι η Κύπρος βρίσκεται "εν γρηγόσει" από καιρό.
Τα πράγματα άλλαξαν προς το χειρότερο ίσως.
Οι Αμερικάνοι δολοπλοκούν, η Δημοκρατική Κυβέρνησις πιεζόμενη ολιγωρεί και ο πολύς και μεγάλος Ο.Η.Ε. σιγκοντάρει το παιχνίδι, των κυρίων του Αμερικάνων με κάτι θολούς τρόπους, παράξενες αποφάσεις, ανισσόροπα σχέδια, και τέλος Εκθέσεις τύπου κ. Πλάζα μετά της γραμματέως του, που ειδικά αυτή η τελευταία έκθεσις αμαυρώνει την ανθρώπινη νοημοσύνη και δικαιοσύνη, παραδεχόμενη μεν το δικαίωμα της αυτοδιαθέσεως ενός υπόδουλου λαού, ανούμενη δε ούτο για τον Κυπριακό λαό ειδικά, ίσως επειδή για τον εμπνευστή της ο ποδόγυρος μιας αποδεδειγμένης πράκτορος της Ιντελλιτζες Σέρβις, είναι το υλικό αντιστάθμισμα για την πορωμένη και διαφθαρμένη τύπου Αμοράλ συνείδησι του. Και μή χειρότερα.
ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΒΕΡΟΙΑΣ, ΕΞΟΡΜΗΣΙΣ
Δευτέρα, 19 Απριλίου 1965
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου